Volwassenen

Menstruatiestoornissen, incontinentieproblemen, bekkeninstabiliteit

Menstruatiestoornissen, incontinentieproblemen, bekkeninstabiliteit

Veranderingen in het lichaam op hormonaal gebied, maar ook veranderingen in de krachtlijnen in het lichaam kunnen vorm geven aan klachten voor, tijdens of na de menstruatie. In deze optiek kunnen de menstruatieklachten zeer divers zijn. Dergelijke klachten zijn uitstekend te behandelen door uw osteopate.

Als gevolg van een bewegingsverlies ter hoogte van het bekken, wervelkolom, darmen en/of organen in het bekken kunnen doorbloedingsstoornissen ontstaan. Als osteopaat trachten wij deze restricties op te lossen. Hierbij worden zowel de doorbloeding als de bezenuwing gestimuleerd om de functie van het bewegingsstelsel en de daar gelegen organen te verbeteren.

Incontinentie en de problematiek i.v.m. urineblaas

zijn hierbij vaak voorkomende klachten. Restricties rondom de blaas en verkortingen van ligamentaire structuren kunnen de blaas in een malpositie dwingen. De blaas ondergaat verschillende invloeden vanwege het diafragma, onze bewegingen, enz.. Als de blaas aan één zijde gefixeerd is, gaan bepaalde bewegingen anders of helemaal niet meer gebeuren en is de normale biomechanica van de blaas verstoord. Zoals elk ander orgaan moet ook de blaas mobiel zijn om goed te kunnen functioneren. De adherenties van de blaas als orgaan kunnen beschouwd worden als pathologische vasthechtingspunten die de bewegingsassen van het orgaan doen veranderen. De blaas, op die wijze gefixeerd, zal dus rond dit fixatiepunt bewegen, dat de mobiliteits- en motiliteitsas van dit orgaan zal worden. Het normale functioneren van de blaas wordt dus verstoord en de mobiliteit en motiliteit van het orgaan neemt af of verdwijnt. Hoe meer de verkleving het articulaire oppervlak bezet, hoe minder beweeglijk het orgaan wordt: het verliest zijn ritme, zijn vitaliteit, zijn functie.
Urogenitale verklevingen verzwakken het terrein van de gehele pelvische regio, zodat deze opnieuw vatbaarder wordt voor infectie, mechanische irritatie, of elke andere (lichte) vorm van agressie, zodat het probleem zichzelf in stand houdt of zelfs versterkt.

Niet alleen de pelvische regio, maar ook verder gelegen structuren kunnen in een interactie negatieve effecten ondervinden van urogenitale verklevingen. Of ze kunnen ze juist veroorzaken. Men denke aan de wervelkolom, de diafragma’s, de schedel, de onderste ledematen, enz.

Stress-incontinentie

is het verschijnsel dat de patiėnte niet in staat is onwillekeurige urinelozing te voorkomen bij inspanningen waarbij de intraperitoneale druk verhoogd wordt zoals hoesten, persen, niezen, lachen, springen, tillen, lopen, plotse houdingsveranderingen… De blaasfunctie is normaal, de blaasspier zelf trekt niet samen, maar kleine hoeveelheden urine ontsnappen telkens als de druk in de blaas de urethrale weerstand overschrijdt.
Dit onderscheidt zich van urge-incontinentie (of urgentie incontinentie) waarbij er sprake is van onwillekeurig urineverlies dat samengaat met een sterke, niet te onderdrukken mictiedrang of drang tot urinelozing. Is deze onweerstaanbare drang tot urinelozing aanwezig zonder urineverlies, dan spreekt men van urge of urgentie. Bij urge-incontinentie treedt een onwillekeurige contractie van de blaasspier op tijdens de vullingsfase. Er ontstaat een plotse, zeer dringende drang om te urineren, en het toilet wordt dikwijls te laat bereikt.
Urgentie incontinentie is bijvoorbeeld een vorm van incontinentie die voorkomt bij verklevingen van de bekkenorganen. Door de constante trekkrachten op de blaas wordt dit door het zenuwstelsel geļnterpreteerd alsof de urineblaas vol zit. Een lichte vulling met urine geeft veel rek op de blaas, waardoor de patiėnt het gevoel heeft snel naar het toilet te moeten.
Urge-incontinentie kan verder onderverdeeld worden in twee vormen, nl. de motorische urge-incontinentie en de sensorische urge-incontinentie.

Motorische urge-incontinentie

wordt veroorzaakt door een ongewone en oncontroleerbare toename van spieractiviteit in de blaaswand. De blaas is hyperactief. Dit kan geļnhibeerd worden door houdingsveranderingen, hoesten, niezen, springen, prikkeling met een sonde, of bij emotionele toestanden. Soms kan een lokale ontsteking dergelijke incontinentie uitlokken. Maar ook voeding (koffie, thee, alcohol werken diuretisch).

Bij sensorische urge-incontinentie

treedt urineverlies op door gevoelsstoornissen. De blaas kan hypergevoelig worden aan woede, angst, infectie, het horen van stromend water, blootstelling aan koude, een orgasme of stress. Versterkte afferente impulsen vanuit de rekreceptoren van de blaaswand domineren dermate dat reeds bij een kleine blaasvulling de mictiereflex afgedwongen wordt door een foutieve perceptie op de cortex.

Dergelijke ongemakken kunnen door de osteopaat heel goed behandeld worden. Een osteopatische behandeling van stress-incontinentie beperkt zich niet tot de behandeling van de blaas alleen. Men bekijkt bij de patiėnt de pariėtale, viscerale en craniale invloeden. Dit gebeurt door de mechanische (musculaire, ligamentaire,...), neurologische, vasculaire, lymfatische en fasciale veranderingen in verband met de pelvische dysfunctie nauwkeurig te onderzoeken en te behandelen.

Het is dus niet voldoende om pariėtaal enkel het bekken te behandelen aangezien andere pariėtale regio’s een impact hebben op deze structuur. Zowel het bekken als de wervelkolom moeten volledig onderzocht worden met bijzondere aandacht voor de aanhechtingsplaatsen van de diafragma’s.
De viscerale behandeling bij urinaire incontinentie beperkt zich niet enkel tot het normaliseren van de organen van het kleine bekken. Indien er verklevingen gevonden worden met andere organen, worden deze organen mee betrokken in de globale behandeling.
Voorts is er een craniale behandeling omtrent urinaire incontinentie. Het feit dat de schedelbeenderen, het sacrum, het centraal zenuwstelsel, de membranen en de liquor cerebrospinalis een functionele eenheid vertegenwoordigen, staat voor zich.
Bij zuivere stress-incontinentie zal de behandeling afhangen van de specifieke oorzaken van de tekorten in het sluitingsmechanisme. Vaak zullen versterkende en tonifiėrende oefeningen worden voorgeschreven.
Bij urge-incontinentie is het doel van de behandeling de blaascapaciteit te vergroten en het aantal micties te verminderen. Blaastraining, relaxatietherapie en vooral bekkenbodemspieroefeningen komen aan bod. De osteopathie kan een grote rol spelen bij de fertiliteitsproblematiek Bij een verminderde doorbloeding en restricties in de beweeglijkheid van de bekkenorganen is de kans op een zwangerschap aanzienlijk kleiner. De osteopate kan de mobiliteit, beweeglijkheid en de bezenuwing van de organen optimaliseren. Daarnaast is er aandacht voor het hormonale systeem. Deze kan positief beļnvloed worden, zodat de kans op een zwangerschap vergroot wordt.

Wenst u meer info? Contacteer ons. U wenst meer informatie?
Aarzel niet en neem contact op, klik hier.